Editörün notu: Bu yazı, bir ineğin gözlerinden bakarak insanın kendi vicdanıyla yüzleştiği sarsıcı bir iç konuşma. Alışkanlıklar, bahaneler ve sessiz kabuller arasına sıkışmış sorular soruyor. Okudukça rahatsız edecek ama tam da bu yüzden durup düşünmeye çağıracak.

Süt Sektörünün Görünmeyen Yüzü

Seni duyabiliyorum. Gözlerini, bakışlarını düşündükçe insan türüne ait olmaktan utanıyorum. Senin için hiçbir şey yapamamak beni kahrediyor.

Şu ipi kessem kaçıp gitsen buralardan… Peki ya diğerleri? Belki sen şu an ölümü umursamıyorsun, 1 litre sütün için bebekken senden koparılan yavrunu düşünüyorsun. Düşünürsün elbet. Evlat acısı sadece insan türü için en büyük acı değildir çünkü. Sen bir annesin. Kim bilir belki de tecavüze uğrayan kardeşin, mezbahadaki amcan, etine dolgun olmayan kemikleri için katledilen ablan vardır aklında. Tek ben değilim diyorsun; kullandığınız, yediğiniz, giydiğiniz.

Hıçkırıklarımı tutamıyorum, seni ve diğerlerini görmezden geldiğim yıllar için. Haklısın, güçlü durmam lazım. Sen ve diğerleri için mücadele etmem lazım. Sana söz veriyorum inek kardeşim: Yaşamım sürdüğü sürece sen, arkadaşların ve diğer tüm türler için mücadele edeceğim. Hayır, onu böylece götüremezsiniz!

Hayvan Hakları İçin En Asgari Adım

Veganlık, veganlar, veganizm, vegan yemekler vs… Bunlar sadece kelime. Duyduğumuz kelimeler. Neden veganız? Çünkü bir canlının göz göre göre ölmesine ortak olmak istemiyoruz. Zevk uğruna, alışkanlık uğruna, ego uğruna, din uğruna hiçbir can ölmemeli.

Evet, şimdi sana soruyorum: Doyacağın, giyeceğin alternatifler varken neden başka bir canlının ölmesine göz yumuyorsun? Neden onları kullanmak için bahaneler uyduruyorsun?

İlk adımı atmak istiyorsan, neyi nasıl yapacağını bilmiyorsan sana istediğin her an yardımcı olacak bir sürü kaynak var. Vegan olmak hayvanlar için yapabileceğimizin en asgarisi.

“Benim vegan olmam neyi değiştirir?” söylemini bırak. Değişim önce kendini değiştirmekle başlar. Sen değişince her şeyin değiştiğini, dönüştüğünü göreceksin.