Başarısız bir yazar, mutsuz bir evlilik… Neyse ki çaresi var! Yazarımızın tanıştığı bir seri katil, ona hem kaleme alacağı cinayet romanı için işin sırlarını öğretir, hem de boşanmaya sürüklenen evliliğini kurtarması için ilginç bir danışmanlık sunar. Tolga Karaçelik’in yazıp yönettiği ve Tribeca Film Festivali’nde prömiyerini yapan bu kara mizah ve psikolojik gerilim türündeki film, nisan ayında nihayet seyircisiyle buluştu!

Tolga Karaçelik’ten Uluslararası Bir Kara Mizah Denemesi

Kelebekler, Sarmaşık ve Yakamoz S-245 gibi yapımlardan tanıyor olabileceğiniz Tolga Karaçelik; Sundance, Altın Portakal ve İstanbul Film Festivali gibi prestijli festlivallerde ödüller kazanmış genç ve başarılı bir yönetmen. Sayko Terapi – ya da tam adıyla: “Sayko Terapi: Bir Seri Katil Hakkında Yazmaya Karar Veren Yazarın Sığ Hikayesi” – Karaçelik’in İngilizce olarak çektiği ilk uzun metraj filmi. Dil bariyerine rağmen, yönetmenin tarzını yansıttığı başarılı bir yapım ortaya çıkmış.

Filmin Konusu (Spoilersız!)

Başarısız bir yazar olan Keane (John Magaro), dört yıldır tamamlayamadığı romanı üzerinde çalışmaktadır. Eşi Suzie (Britt Lower) ise evliliklerinden memnun değildir ve boşanma kararı alır. Tam bu sırada Keane’in önceki bir kitabını okuyan Kollmick (Steeve Buscemi) ona ulaşır. Emekli bir seri katil olduğunu ve yazacağı cinayet romanı için bu “mesleğin” tüm inceliklerini ona aktarabileceğini söyler.

Keane, eşine Kollmick’i “evlilik danışmanı” olarak tanıtmak zorunda kalır. Evlilikleri boyunca ilk defa inisiyatif aldığını gören Suzie bu durumu kabul eder ve başlarlar terapiye! Peki bir seri katil gerçekten bir evliliği kurtarabilir mi?

Hitchcock Vari Gerilim, Coen Kardeşler Tarzı Mizah

Kara mizah ile kara film (noir) unsurlarını harmanlayan Sayko Terapi, Hitchcock ve Coen Kardeşler’in tarzını anımsatan bir atmosfere sahip. Karakterler arasındaki zeki diyaloglar, durumun absürtlüğüyle eğlenceli bir anlatım sunarken, karanlık sahneler filmin gerilimini tırmandırıyor. Karaçelik, Emmy ödüllü görüntü yönetmeni Natalia Kingston ile beraber güçlü bir görsellik yakalamış.

102 dakika boyunca temposu düşmeyen filmin; nefret, cinayet ve ölüm gibi ağır temaları, terapi ve evlilikle eşleştirmesini oldukça yaratıcı buldum. Film İngilizce olsa dahi bir sahnede arkadan duyulan Türkçe cümleler (!) izleyenlere hoş bir sürpriz sunuyor.

Bu arada filmi bir vegan gözüyle izlemek zorlayıcıydı! Ben bir arının dahi refahını düşünürken, yazarın bir seri katili hiç yargılamadan onunla Don Kişot – Sancho Panza tarzında bir ilişki geliştirmesi, izleyiciye de bir seri katille bağ kurdurması oldukça sıra dışı ve absürttü!

Oyunculuklara gelirsek, üç ana karakterin de etkili bir şekilde yansıtıldığını söyleyebilirim. Kollwick gerçekten de kan dondurucu detaylara sahip: yer yer sarf ettiği cümleler, soğukkanlılığı ve bakışları izleyiciyi ürpertiyor. Yazarın empati ve öz farkındalık yoksunu olması, boşanmak isteyen karısına hak vermenizi sağlayacak türden! Suzie ise neredeyse bir seri katil kadar soğuk ve acımasız…

Film genel olarak akıcı olsa da, bazı sahnelerde senaryonun biraz yüzeysel kaldığını ve detayların daha iyi işlenebileceğini düşünüyorum. Spoiler vermemek adına bunlara değinemiyorum ama izleyenler ne demek istediğimi anlayacaktır. Bu yönüyle festivallerde nasıl karşılanacağı merak konusu.

Eğer gişe odaklı, geniş kitlelere hitap eden filmlerden sıkıldıysanız, karakter derinliği yüksek ve gerçek duygusal meseleleri absürt unsurlarla harmanlayan bu kara mizah dolu filme mutlaka şans verin!